Het klassieke verhaal van papa die investeert, de weg bereidt voor (wijnbouw) studerende zoon. Een visionair man, papa Pierre (zie foto): in 1980 al converteert hij de dan nog tot de coöperatie (Puymeras) behorende wijngaarden naar biologische teelt. Hij wordt meewarig aangekeken. Het levert hem niet veel meer op dan betere, gezondere druiven (en grond) en het teruggekeerde plezier van het dagelijkse werk in de wijngaard, want meer geld dan voorheen krijgt ie niet voor zijn druiven. Rond 2000 is het zover, weg uit de ‘coop’, zoon Antoine (27 dan) met de nodige stages en diploma op zak, gaat met eega Laurence aan de slag vanuit een geïmproviseerd keldertje en proeflokaal. Zoekende maar dapper en vastberaden... De eerste jaargangen zijn (hoe kan het ook anders) wat wisselvallig van kwaliteit.
In 2003 gaan we nog eens langs, en we spreken af dat een paar jaar later weer te doen. So we did. Begin mei 2006. De wijnen maken indruk, de mensen ook. Met papa ook de wijngaarden in. Oprechte lui (geen praats, geen zweverigheid als bij Viret), oprechte wijnen. Thuis in twee (blind)proeverijen van verzamelde monsters en de wijnen van Espiers worden de indrukken bevestigd. Rijkdom, natuurlijke fraîcheur en extreem lage zwavelgehaltes vallen wonderwel op hun plaats. |